مي‌داني گاهي اوقات هيچ كس حرفت را نمي‌فهمد.
نه اينكه بخواهم بگويم كه كسي من را درك نمي‌كند و اين قبيل حرف‌ها. نه!
تقصيري هم ندارند ها.

شايد اگر خودم هم مخاطب اين حرف‌ها بودم سخت مي‌پذيرفتم.

نميدانم.
چون نادر است باورش مشكل هست.
از همه هم انتظار ندارم كه حرفم را قبول و باور بكنند.
وقتي ببيني كه چون دركش سخت است مي‌گويند خيال كرده‌اي و يا خيالاتي شده‌اي، ديگر دوست نداري براي كس ديگري بازگويش كني.
اينجور دست‌نخورده بماند بهتر است.
*
فقط همين بس كه بگويم كه
نماز را شروع كرده‌ام
و الان هم روزه هستم.