امشب:

ماه بالاخره گرفت. انگار يكي آمده بود كله‌اش را گاز گرفته بود و يك لقمه‌ي چپش كرده بود! دوربين را برداشتم و رفتم توي حياط. اول بابا هم آمدند ولي بعد رفتند داخل و من تنها نشستم روي صندلي و مشغول نگاه كردن شدم. عاشق ماه هستم و فكر كنم با آن ماه‌گرفتگي‌اي كه از زمان تولدم روي پايم داشتم اين را ثابت كرده‌ام :)

دوربين حرفه‌اي نيست. بدون زوم، ماه، فقط يك نقطه مي‌شد؛ و با زوم خوب مسلماً كيفيت عكس خيلي پايين آمد. به هر حال به عنوان خاطره باقي مي‌ماند؛ بد نيست.

اين‌كه تنها نشستنم توي حياط يك حسن داست. آن هم اين بود كه تمام صداهايي كه هر شب مي‌شنيدم و ازشان مي‌ترسيدم را منشأشان را فهميدم. اميدوارم كه كمتر بترسم!

راستي توي حياط كه بودم صداي دختر همسايه و دوست‌هايش تا آن‌جا مي‌آمد؛ و هر از گاهي واقعاً به طور ناخواسته (چون بعضي جاها كاملاً بلند حرف مي‌زندند و مي‌خنديدند) صدايشان را مي‌شنيدم. هميشه به نظرم پسرها توي سن بلوغ و خوش‌مزه‌بازي‌هاي خاص آن زمان و مزه‌ريختن‌ها و كلاً منششان يك‌جورهايي غيرقابل‌تحمل مي‌آمدند. اما الان حس مي‌كنم دخترها هم اين‌طور شده‌اند. نمي‌دانم چه كسي گفته اين طرز حرف زدن و رفتار جالب است؟