نشستم و كلي از عكس‌هاي انوشه انصاري را سيو كردم.

لبخندهاي اين زن به آدم آرامش مي‌دهد. چه حس خوبي دارد وقتي مي‌بيند به بزرگترين آرزويش كه رفتن به فضا و ديدن كره‌ي زمين از دور بوده است رسيده. ديدن عظمت گيتي و حس كردن قدرت خدا بيشتر از قبل. بسيار بسيار هيجان‌انگيز است. نوشته‌هايش را هم دوست دارم.

يك سوالي هم كه همه‌اش بهش فكر مي‌كردم اين بود كه وقتي به دنيا آمد، مادر و پدرش فكر مي‌كردند كه دخترشان اولين زني خواهد شد كه به عنوان توريست به فضا مي‌رود؟

مرسي اين‌همه همت. به اميد روزهاي خيلي خيلي بهتر :)