تمام استخوان‌هايم درد مي‌كند. انگار كه يك تريلي 18چرخه از رويم 10 بار رفته و برگشته باشد. اما نه به خاطر سرماخوردگي. از بي‌خوابي تير مي‌كشند. بدنم سركشي مي‌كند و ديگر نمي‌توانم مهار و رامش كنم. فكر كن يك نفر از پس خودش و خوابش برنيايد. فكر كن! رنگم مهتابي شده و زير چشم‌هايم گود رفته. ابروها پُر پُر. تازه بايد پُرتر هم بشوند. زيبايي شده‌ام براي خودم. ترجيح مي‌دهم جلوي هيچ آينه‌اي سبز نشوم. چون مي‌دانم بيشتر شبيه يك "جنازه ي متحرك"م تا آدم نرمال.

-
براي خوابم دعا كنيد. كاش يك نفر هم بيايد گوشم را بگيرد و ببرد آتليه تا تكليف خيلي چيزها روشن بشود. فقط لنگ چند تا عكسم. دريابيد هم‌وطنان، دريابيد!