ضلع جنوبي يكي از ميدان‌هاي تهران. چند روز پيش.

-آزززادي، آززادي. آززادي خانوم؟
-نه‌خير آقا. ببخشيد ايست‌گاه تاكسي‌هاي ونك كجاست؟
-ببين آبجي، مستقيــــــم همين خيابونو برو، مسستقيـــــــــم. بعد جلوي همون ساختمون بزرگه، هموني كه اون‌جاس، مي‌بينيش ديگه؟
-بله مي‌بينم.
-جلوي همون داد مي‌زنن ونك ونك.
-مرسي.
-يا علي آبجي. آزززادي بيا دو نفر، آززادي.


ضلع شرقي همان ميدان شهر. چند دقيقه بعد.

-آقا ببخشيد تاكسي‌هاي ونك كجا ميمونن؟
-خانوم بايد بري اون ور ميدون. اين‌جا نمي‌مونن كه. اون‌ور.
-اون‌ور؟ به من گفتن بيا اين‌ور.

نگاه مي‌كنم به اين‌ور آن‌ور شايد كسي داد بزند ونــّـك بيــــــــــا، ونـــــّـــــــك.

-خانوم باور كنيد اذيتتون نمي‌كنم. اون‌ور واميستن.


و راست مي‌گفت. در ضلع غربي بودند.