از اين به بعد...
"But, of course, people often pretend to joke when they say something serious"
Friday, November 24, 2006
دو نوع احساس پشيماني داريم. پشيماني نوع يك، پشيماني نوع دو (اي ول!). پشيماني نوع يك، با يك خوابِ هرچند كوتاه فراموش مي‌شود. اما پشيماني نوع دو تا هنگام خواب ابدي هم فراموش نمي‌شود (شايد اگر به جاي "فراموش نمي‌شود" بگويم "از بين نمي‌رود"بهتر باشد). حالا من دچار پشيماني نوع يك شده‌ام، گمان كنم. از اين لحاظ خوب است كه با يك خواب از بين مي‌رود. اما خب متاسفانه اصلاً خوابم نمي‌آيد.
كاش بيايد!
خودمانيم، غريبه كه بينمان نيست و محفل بي‌رياست؛ عجب اشتباهي كردم. كاش اشتباهم روي نتيجه تاثير نگذارد.
-
--
-
خواب، خواهش مي‌كنم من رو ببر =((
-

3 Comments:
Anonymous Anonymous said...
ولی بعد از بیدار شدن چند ساعت بعدش بازم یادت میوفته ولی نه به اون شدت

Anonymous Anonymous said...
:(( to bikhabito bede man . man khabe 2 shabane roozamo midam be to :D . dige bazi vaghta az daste khab kofri misham :-w

Anonymous Anonymous said...
ee ! pas dar in mored mese mani . asheghe lavazemtahrir ;;) . hich vaght az didaneshoon sir nemisham:D
mage alan pir shodi? :D:D:D