دو نوع احساس پشيماني داريم. پشيماني نوع يك، پشيماني نوع دو (اي ول!). پشيماني نوع يك، با يك خوابِ هرچند كوتاه فراموش ميشود. اما پشيماني نوع دو تا هنگام خواب ابدي هم فراموش نميشود (شايد اگر به جاي "فراموش نميشود" بگويم "از بين نميرود"بهتر باشد). حالا من دچار پشيماني نوع يك شدهام، گمان كنم. از اين لحاظ خوب است كه با يك خواب از بين ميرود. اما خب متاسفانه اصلاً خوابم نميآيد.
كاش بيايد!
خودمانيم، غريبه كه بينمان نيست و محفل بيرياست؛ عجب اشتباهي كردم. كاش اشتباهم روي نتيجه تاثير نگذارد.
-
--
-
خواب، خواهش ميكنم من رو ببر =((
-
mage alan pir shodi? :D:D:D