نروی دلخوری پیش می آید که بچه های ما خانه ی شما می آیند, اما شما نه. بروی, باید خسته و کوفته و بی انرژی برگردی. بحثهای تکراری و خسته کننده که همه دارند از رتبه های خوب دسته گلهایشان حرف میزنند و امکانات تحصیلی بچه هایشان را توی فرق سر همدیگر میکوبند. دسته گل هم بچه ی 7-8 ساله نیست. از بیست و هفت هشت سال بگیر برو بالا. بحث دوست نداشتن آنها هم نیست, چون علاقه و دلبستگی دارم. اما 7-8 ساعت فقط حرفهای تکرای بشنوی که حتی تاریخ دقیق اسباب کشی 30 سال قبلشان را هم بدانی. این کلافگی برای 7-8 جلسه نیست. بحث 25 سال عمر بنده هست که دائماً اینها را شنیده ام. دکتر شدن اینقدر ذوق دارد که بعد از چندین سال آدم همچنان هیجانزده بماند؟

{باز هم بگو هست, نیست؛ هست, نیست}

Labels: Pfff