پژوهشگرا می‌گن نوزادا و بچه‌های خیلی کوچیک به فلان قدر خواب در طول شبانه‌روز احتیاج دارن. زیاد هم هست خیلی.

دقت کرده باشی, همین بچه‌هایی که بالا گفتم (که طفلکی‌ها زبون حرف زدن هم ندارن), بجز مواردی که خودت رو تا حد یه انتر پایین آورده باشی که بخندن, معمولاً یه قیافه‌ی بی‌اعصابی دارن که انگار می‌گن ببین حوصله‌ت رو ندارم. یه جور نگاه عاقل اندر سفیه.

حالا بنده یه مقدار دقیق شدم و عجیب دقت کردم, دیدم این بی‌حوصلگیشون, این این‌همه خوابیدنشون, این گریه‌های بی‌دلیلشون که نه به خاطر دل‌درده نه گرسنگی نه هیچ دلیل علمی دیگه‌ای که پدر و مادر رو به مرز جنون می‌کشونه و اسکلشون می‌کنه, علتش اینه که این بیچاره‌ها در طول روز چندین و چند بار می‌شنون "گوگولی مگولی", "ســــــَـــــلام سلام", "خوبـــــــــی؟", و تکرار چندین و چند باره ی اینا و فشار دادن نوک انگشتها و "دالّی" کردن ها. خب آخه چند بار سلام؟ چند بار احوالپرسی؟ خب خودت باشی روانت له نمیشه؟ ترجیح نمیدی اکثراً بخوابی؟ یا آخرش به نق نق نمی افتی؟